← 8 | ← Overview | Deuteronomy | 10 →
Chapter 9
Assurance of Victory
1
Hear, O Israel: Today you are about to cross the Jordan to go in and dispossess nations greater and stronger than you, with large cities fortified to the heavens.
שְׁמַ֣ע יִשְׂרָאֵ֗ל הַיּוֹם֙ אַתָּ֨ה עֹבֵ֤ר הַיַּרְדֵּ֔ן אֶת־ לָבֹא֙ לָרֶ֣שֶׁת גּוֹיִ֔ם גְּדֹלִ֥ים וַעֲצֻמִ֖ים מִמֶּ֑ךָּ גְּדֹלֹ֥ת עָרִ֛ים וּבְצֻרֹ֖ת בַּשָּׁמָֽיִם׃ šə·ma‘ yiś·rā·’êl hay·yō·wm ’at·tāh ‘ō·ḇêr hay·yar·dên ’eṯ- lā·ḇō lā·re·šeṯ gō·w·yim gə·ḏō·lîm wa·‘ă·ṣu·mîm mim·me·kā gə·ḏō·lōṯ ‘ā·rîm ū·ḇə·ṣu·rōṯ baš·šā·mā·yim — WLC · 1
Ἄκουε, Ἰσραήλ. σὺ διαβαίνεις σήμερον τὸν Ἰορδάνην τοῦτον κληρονομῆσαι ἔθνη μεγάλα καὶ ἰσχυρότερα μᾶλλον ἡ ὑμεῖς, μεγάλας καὶ τειχήρεις ἕως τοῦ οὐρανοῦ, — LXX Swete · 1
2
The people are strong and tall, the descendants of the Anakim. You know about them, and you have heard it said, “Who can stand up to the sons of Anak?”
עַֽם־ גָּד֥וֹל וָרָ֖ם בְּנֵ֣י עֲנָקִ֑ים אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁ֨ר וְאַתָּ֣ה שָׁמַ֔עְתָּ מִ֣י יִתְיַצֵּ֔ב לִפְנֵ֖י בְּנֵ֥י עֲנָֽק׃ ‘am- gā·ḏō·wl wā·rām bə·nê ‘ă·nā·qîm ’at·tāh yā·ḏa‘·tā ’ă·šer wə·’at·tāh šā·ma‘·tā mî yiṯ·yaṣ·ṣêḇ lip̄·nê bə·nê ‘ă·nāq — WLC · 2
λαὸν μέγαν καὶ καὶ εὐμήκη, υἱοὺς Ἐνάκ, οὓς σὺ οἶσθας καὶ σὺ ἀκήκοας τίς ἀντὶ τοι κατὰ πρόσωπον υἱῶν Ἐνάκ; — LXX Swete · 2
3
But understand that today [[YHWH|the LORD]] your God goes across ahead of you as a consuming… fire; He will destroy them… and subdue them before you. And you will drive them out and annihilate them swiftly, as [[YHWH|the LORD]] has promised you.
וְיָדַעְתָּ֣ כִּי֩ הַיּ֗וֹם יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֜יךָ הֽוּא־ הָעֹבֵ֤ר לְפָנֶ֙יךָ֙ אֹֽכְלָ֔ה ה֧וּא אֵ֣שׁ יַשְׁמִידֵ֛ם וְה֥וּא יַכְנִיעֵ֖ם לְפָנֶ֑יךָ וְהֽוֹרַשְׁתָּ֤ם וְהַֽאַבַדְתָּם֙ מַהֵ֔ר כַּאֲשֶׁ֛ר יְהוָ֖ה דִּבֶּ֥ר לָֽךְ׃ wə·yā·ḏa‘·tā kî hay·yō·wm Yah·weh ’ĕ·lō·he·ḵā hū- hā·‘ō·ḇêr lə·p̄ā·ne·ḵā ’ō·ḵə·lāh hū ’êš yaš·mî·ḏêm wə·hū yaḵ·nî·‘êm lə·p̄ā·ne·ḵā wə·hō·w·raš·tām wə·ha·ʾa·ḇaḏ·tå̄m ma·hêr ka·’ă·šer Yah·weh dib·ber lāḵ — WLC · 3
καὶ γνώσῃ σήμερον ὅτι κύριος ὁ θεός σου, οὗτος προπορεύεται πρὸ προσώπου σου· πῦρ καταναλίσκον ἐστιν· οὗτος ἐξολεθρεύσει αὐτούς, καὶ οὗτος ἀποστρέψει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου, καὶ ἀπολεῖς αὐτοὺς καθάπερ εἰπέν σοι κύριος. — LXX Swete · 3
4
When [[YHWH|the LORD]] your God has driven them out before you,… do not say in your heart, “Because of my righteousness [[YHWH|the LORD]] has brought me in to possess this land.” Rather, [[YHWH|the LORD]] is driving out these nations before you because of their wickedness.
יְהוָה֩ אֱלֹהֶ֨יךָ אֹתָ֥ם׀ בַּהֲדֹ֣ף מִלְּפָנֶיךָ֮ לֵאמֹר֒ אַל־ תֹּאמַ֣ר בִּלְבָבְךָ֗ בְּצִדְקָתִי֙ יְהוָ֔ה הֱבִיאַ֣נִי לָרֶ֖שֶׁת אֶת־ הַזֹּ֑את הָאָ֣רֶץ יְהוָ֖ה וּבְרִשְׁעַת֙ הָאֵ֔לֶּה הַגּוֹיִ֣ם מִפָּנֶֽיךָ׃ מוֹרִישָׁ֥ם Yah·weh ’ĕ·lō·he·ḵā ’ō·ṯām ba·hă·ḏōp̄ mil·lə·p̄ā·ne·ḵā lê·mōr ’al- tō·mar bil·ḇā·ḇə·ḵā bə·ṣiḏ·qā·ṯî Yah·weh hĕ·ḇî·’a·nî lā·re·šeṯ ’eṯ- haz·zōṯ hā·’ā·reṣ Yah·weh ū·ḇə·riš·‘aṯ hā·’êl·leh hag·gō·w·yim mip·pā·ne·ḵā mō·w·rî·šām — WLC · 4
μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, ἐν τῷ ἐξαναλῶσαι κύριον τὸν θεόν σου τὰ ἔθνη ταῦτα ἀπὸ προσώπου, λέγων Διὰ τὴν δικαιοσύνην μου εἰσήγαγέν με κύριος κληρονομῆσαι τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν ταύτην. — LXX Swete · 4
5
It is not because of your righteousness or uprightness of heart that you are going in to possess their land, but [it is] because of their wickedness that [[YHWH|the LORD]] your God is driving out these nations before you, to keep the promise He swore to your fathers, to Abraham, Isaac, and Jacob.
לֹ֣א בְצִדְקָתְךָ֗ וּבְיֹ֙שֶׁר֙ לְבָ֣בְךָ֔ אַתָּ֥ה בָ֖א לָרֶ֣שֶׁת אֶת־ אַרְצָ֑ם כִּ֞י בְּרִשְׁעַ֣ת׀ יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ מוֹרִישָׁ֣ם הָאֵ֗לֶּה הַגּוֹיִ֣ם מִפָּנֶ֔יךָ וּלְמַ֜עַן הָקִ֣ים אֶת־ הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר יְהוָה֙ נִשְׁבַּ֤ע לַאֲבֹתֶ֔יךָ לְאַבְרָהָ֥ם לְיִצְחָ֖ק וּֽלְיַעֲקֹֽב׃ lō ḇə·ṣiḏ·qā·ṯə·ḵā ū·ḇə·yō·šer lə·ḇā·ḇə·ḵā ’at·tāh ḇā lā·re·šeṯ ’eṯ- ’ar·ṣām kî bə·riš·‘aṯ Yah·weh ’ĕ·lō·he·ḵā mō·w·rî·šām hā·’êl·leh hag·gō·w·yim mip·pā·ne·ḵā ū·lə·ma·‘an hā·qîm ’eṯ- had·dā·ḇār ’ă·šer Yah·weh niš·ba‘ la·’ă·ḇō·ṯe·ḵā lə·’aḇ·rā·hām lə·yiṣ·ḥāq ū·lə·ya·‘ă·qōḇ — WLC · 5
οὐχὶ διὰ τὴν δικαιοσύνην σου οὐδὲ διὰ τὴν ὁσιότητα τῆς καρδίας σου σὺ εἰσπορεύῃ κληρονομῆσαι τὴν γῆν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀσέβειαν τῶν ἐθνῶν τούτων Κύριος ἐξολεθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου· καὶ ἵνα στήσῃ τὴν διαθήκην αὐτοῦ ἣν ὤμοσεν τοῖς πατράσιν ὑμῶν, τῷ Ἀβραὰμ καὶ τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ. — LXX Swete · 5
6
Understand, then, that it is not because of your righteousness that [[YHWH|the LORD]] your God is giving you this good land to possess, for you are a stiff-necked… people.
וְיָדַעְתָּ֗ כִּ֠י לֹ֤א בְצִדְקָֽתְךָ֙ יְהוָ֣ה אֱ֠לֹהֶיךָ נֹתֵ֨ן לְךָ֜ אֶת־ הַזֹּ֖את הַטּוֹבָ֛ה הָאָ֧רֶץ לְרִשְׁתָּ֑הּ כִּ֥י אָֽתָּה׃ קְשֵׁה־ עֹ֖רֶף עַם־ wə·yā·ḏa‘·tā kî lō ḇə·ṣiḏ·qā·ṯə·ḵā Yah·weh ’ĕ·lō·he·ḵā nō·ṯên lə·ḵā ’eṯ- haz·zōṯ haṭ·ṭō·w·ḇāh hā·’ā·reṣ lə·riš·tāh kî ’āt·tāh qə·šêh- ‘ō·rep̄ ‘am- — WLC · 6
καὶ γνώσῃ σήμερον ὅτι οὐχὶ διὰ τὰς δικαιοσύνας νᾶς σου Κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν ταύτην κληρονομῆσαι, ὅτι λαὸς σκληροτράχηλος εἶ. — LXX Swete · 6
The Golden Calf
7
Remember this, and never forget how you provoked [[YHWH|the LORD]] your God in the wilderness. From the day you left the land of Egypt until you reached… this place, you have been rebelling against [[YHWH|the LORD]].
זְכֹר֙ אַל־ תִּשְׁכַּ֔ח אֵ֧ת אֲשֶׁר־ הִקְצַ֛פְתָּ אֶת־ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ בַּמִּדְבָּ֑ר לְמִן־ הַיּ֞וֹם אֲשֶׁר־ יָצָ֣אתָ׀ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֗יִם עַד־ בֹּֽאֲכֶם֙ עַד־ הַזֶּ֔ה הַמָּק֣וֹם הֱיִיתֶ֖ם מַמְרִ֥ים עִם־ יְהוָֽה׃ zə·ḵōr ’al- tiš·kaḥ ’êṯ ’ă·šer- hiq·ṣap̄·tā ’eṯ- Yah·weh ’ĕ·lō·he·ḵā bam·miḏ·bār lə·min- hay·yō·wm ’ă·šer- yā·ṣā·ṯā mê·’e·reṣ miṣ·ra·yim ‘aḏ- bō·’ă·ḵem ‘aḏ- haz·zeh ham·mā·qō·wm hĕ·yî·ṯem mam·rîm ‘im- Yah·weh — WLC · 7
μνήσθητι μὴ ἐπιλάθῃ ὅσα παρώξυνας κύριον τὸν θεόν σου ἐν τῆ ἐρήμῳ· ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐξήλθετε ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἤλθετε εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ἀπειθοῦντες διετελεῖτε τὰ πρὸς κύριον. — LXX Swete · 7
8
At Horeb you provoked [[YHWH|the LORD]], and He was angry enough to destroy you.
וּבְחֹרֵ֥ב הִקְצַפְתֶּ֖ם אֶת־ יְהוָ֑ה יְהוָ֛ה וַיִּתְאַנַּ֧ף בָּכֶ֖ם לְהַשְׁמִ֥יד אֶתְכֶֽם׃ ū·ḇə·ḥō·rêḇ hiq·ṣap̄·tem ’eṯ- Yah·weh Yah·weh way·yiṯ·’an·nap̄ bā·ḵem lə·haš·mîḏ ’eṯ·ḵem — WLC · 8
καὶ ἐν Χωρὴβ παρωξύνατε κύριον, καὶ ἐθυμώθη ἐφ’ ὑμῖν ἐξολεθρεῦσαι ὑμᾶς, — LXX Swete · 8
9
When I went up on the mountain to receive the tablets of stone, the tablets of the covenant that [[YHWH|the LORD]] made with you, I stayed on the mountain forty days and forty nights. I ate no bread and drank no water.
בַּעֲלֹתִ֣י הָהָ֗רָה לָקַ֜חַת לוּחֹ֤ת הָֽאֲבָנִים֙ לוּחֹ֣ת הַבְּרִ֔ית אֲשֶׁר־ יְהוָ֖ה כָּרַ֥ת עִמָּכֶ֑ם וָאֵשֵׁ֣ב בָּהָ֗ר אַרְבָּעִ֥ים יוֹם֙ וְאַרְבָּעִ֣ים לַ֔יְלָה אָכַ֔לְתִּי לֹ֣א לֶ֚חֶם שָׁתִֽיתִי׃ לֹ֥א וּמַ֖יִם ba·‘ă·lō·ṯî hā·hā·rāh lā·qa·ḥaṯ lū·ḥōṯ hā·’ă·ḇā·nîm lū·ḥōṯ hab·bə·rîṯ ’ă·šer- Yah·weh kā·raṯ ‘im·mā·ḵem wā·’ê·šêḇ bā·hār ’ar·bā·‘îm yō·wm wə·’ar·bā·‘îm lay·lāh ’ā·ḵal·tî lō le·ḥem šā·ṯî·ṯî lō ū·ma·yim — WLC · 9
ἀναβαίνοντός μου εἰς τὸ ὄρος λαβεῖν τὰς πλάκας τὰς λιθίνας, πλάκας διαθήκης ἃς διέθετο κύριος πρὸς ὑμᾶς· καὶ κατεγινόμην ἐν τῷ ὄρει τεσσεράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσεράκοντα νύκτας· ἄρτον οὐκ ἔφαγου καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιον. — LXX Swete · 9
10
Then [[YHWH|the LORD]]… gave me the two stone tablets, inscribed by the finger of God with the exact words that [[YHWH|the LORD]] spoke to you out of the fire on the mountain on the day of the assembly.
יְהוָ֜ה אֵלַ֗י אֶת־ וַיִּתֵּ֨ן שְׁנֵי֙ הָֽאֲבָנִ֔ים לוּחֹ֣ת כְּתֻבִ֖ים בְּאֶצְבַּ֣ע אֱלֹהִ֑ים כְּֽכָל־ הַדְּבָרִ֡ים וַעֲלֵיהֶ֗ם אֲשֶׁ֣ר יְהוָ֨ה דִּבֶּר֩ עִמָּכֶ֥ם מִתּ֥וֹךְ הָאֵ֖שׁ בָּהָ֛ר בְּי֥וֹם הַקָּהָֽל׃ Yah·weh ’ê·lay ’eṯ- way·yit·tên šə·nê hā·’ă·ḇā·nîm lū·ḥōṯ kə·ṯu·ḇîm bə·’eṣ·ba‘ ’ĕ·lō·hîm kə·ḵāl- had·də·ḇā·rîm wa·‘ă·lê·hem ’ă·šer Yah·weh dib·ber ‘im·mā·ḵem mit·tō·wḵ hā·’êš bā·hār bə·yō·wm haq·qā·hāl — WLC · 10
καὶ ἔδωκεν Κύριος ἐμοὶ τὰς δύο πλάκας τὰς λιθίνας, γεγραμμένας ἐν τῷ δακτύλῳ τοῦ θεοῦ, καὶ ἐπ’ αὐταῖς ἐγέγραπτο πάντες οἱ λόγοι οὓς ἐλάλησεν κύριος πρὸς ὑμᾶς ἐν τῷ ὄρει ἡμέρᾳ ἐκκλησίας· — LXX Swete · 10
11
And at the end of forty days and forty nights, [[YHWH|the LORD]]… gave me the two stone tablets, the tablets of the covenant.
וַיְהִ֗י מִקֵּץ֙ אַרְבָּעִ֣ים י֔וֹם וְאַרְבָּעִ֖ים לָ֑יְלָה יְהוָ֜ה אֵלַ֗י אֶת־ נָתַ֨ן שְׁנֵ֛י הָאֲבָנִ֖ים לֻחֹ֥ת לֻח֥וֹת הַבְּרִֽית׃ way·hî miq·qêṣ ’ar·bā·‘îm yō·wm wə·’ar·bā·‘îm lā·yə·lāh Yah·weh ’ê·lay ’eṯ- nā·ṯan šə·nê hā·’ă·ḇā·nîm lu·ḥōṯ lu·ḥō·wṯ hab·bə·rîṯ — WLC · 11
καὶ ἐγένετο διὰ τεσσεράκοντα ἡμερῶν καὶ τεσσεράκοντα νυκτῶν ἔδωκεν Κύριος ἐμοὶ τὰς δύο πλάκας τὰς λιθίνας, πλάκας διαθήκης. — LXX Swete · 11
12
And [[YHWH|the LORD]] said to me, “Get up and go down from here at once, for your people, whom you brought out of Egypt, have corrupted [themselves]. How quickly they have turned aside from the way that I commanded them! They have made for themselves a molten image.”
יְהוָ֜ה וַיֹּ֨אמֶר אֵלַ֗י ק֣וּם רֵ֤ד מִזֶּ֔ה מַהֵר֙ כִּ֚י עַמְּךָ֔ אֲשֶׁ֥ר הוֹצֵ֖אתָ מִמִּצְרָ֑יִם שִׁחֵ֣ת מַהֵ֗ר סָ֣רוּ מִן־ הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר צִוִּיתִ֔ם עָשׂ֥וּ לָהֶ֖ם מַסֵּכָֽה׃ Yah·weh way·yō·mer ’ê·lay qūm rêḏ miz·zeh ma·hêr kî ‘am·mə·ḵā ’ă·šer hō·w·ṣê·ṯā mim·miṣ·rā·yim ši·ḥêṯ ma·hêr sā·rū min- had·de·reḵ ’ă·šer ṣiw·wî·ṯim ‘ā·śū lā·hem mas·sê·ḵāh — WLC · 12
καὶ εἶπεν κύριος πρὸς μέ Ἀνάστηθι, κατάβηθι τὸ τάχος ἐντεῦθεν, ὅτι ἠνόμησεν ὁ λαός σου οὓς ἐξήγαγες ἐκ γῆς Αἰγύπτου· παρέβησαν ταχὺ ἐκ τῆς ὁδοῦ ἧς ἐνετείλω αὐτοῖς, καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς χώνευμα. — LXX Swete · 12
13
The LORD also said to me…, “I have seen this people, and they are indeed a stiff-necked… people.
יְהוָ֖ה וַיֹּ֥אמֶר אֵלַ֣י לֵאמֹ֑ר רָאִ֙יתִי֙ אֶת־ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם הֽוּא׃ וְהִנֵּ֥ה קְשֵׁה־ עֹ֖רֶף עַם־ Yah·weh way·yō·mer ’ê·lay lê·mōr rā·’î·ṯî ’eṯ- haz·zeh hā·‘ām hū wə·hin·nêh qə·šêh- ‘ō·rep̄ ‘am- — WLC · 13
καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς μέ Λελάληκα πρὸς σὲ ἅπαξ καὶ δὶς λέγων Ἑώρακα τὸν λαὸν τοῦτον, καὶἰδοὺ λαὸς σκληροτράχηλός ἐστιν· — LXX Swete · 13
14
Leave Me alone, so that I may destroy them and blot out their name from under heaven. Then I will make you into a nation mightier and greater than they [are].”
הֶ֤רֶף וְאַשְׁמִידֵ֔ם וְאֶמְחֶ֣ה אֶת־ שְׁמָ֔ם מִמֶּ֙נִּי֙ מִתַּ֖חַת הַשָּׁמָ֑יִם וְאֶֽעֱשֶׂה֙ אֽוֹתְךָ֔ לְגוֹי־ עָצ֥וּם וָרָ֖ב מִמֶּֽנּוּ׃ he·rep̄ wə·’aš·mî·ḏêm wə·’em·ḥeh ’eṯ- šə·mām mim·men·nî mit·ta·ḥaṯ haš·šā·mā·yim wə·’e·‘ĕ·śeh ’ō·wṯ·ḵā lə·ḡō·w- ‘ā·ṣūm wā·rāḇ mim·men·nū — WLC · 14
καὶ νῦν ἔασόν με ἐξολεθρεῦσαι αὐτούς, καὶ ἐξαλείψω τὸ ὄνομα αὐτῶν ὑποκάτωθεν τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσω σε εἰς ἔθνος μέγα καὶ ἰσχυρὸν καὶ πολὺ μᾶλλον ἢ τοῦτο. — LXX Swete · 14
15
So I went back down… the mountain while it was blazing with fire, with the two tablets of the covenant in… my hands.
וָאֵ֗פֶן וָֽאֵרֵד֙ מִן־ הָהָ֔ר וְהָהָ֖ר בֹּעֵ֣ר בָּאֵ֑שׁ וּשְׁנֵי֙ לֻחֹ֣ת הַבְּרִ֔ית עַ֖ל שְׁתֵּ֥י יָדָֽי׃ wā·’ê·p̄en wā·’ê·rêḏ min- hā·hār wə·hā·hār bō·‘êr bā·’êš ū·šə·nê lu·ḥōṯ hab·bə·rîṯ ‘al šə·tê yā·ḏāy — WLC · 15
καὶ ἐπιστρέψας κατέβην ἐκ τοῦ ὄρους, καὶτὸ ὄρος ἐκαίετο πυρὶ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ αἱ δύο πλάκες ἐπὶ ταῖς δυσὶ χερσίν μου. — LXX Swete · 15
16
And I saw how you had sinned against [[YHWH|the LORD]] your God; you had made for yourselves a molten calf. You had turned aside quickly from the way that [[YHWH|the LORD]] had commanded you.
וָאֵ֗רֶא וְהִנֵּ֤ה חֲטָאתֶם֙ לַיהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶ֔ם עֲשִׂיתֶ֣ם לָכֶ֔ם מַסֵּכָ֑ה עֵ֖גֶל סַרְתֶּ֣ם מַהֵ֔ר מִן־ הַדֶּ֕רֶךְ אֲשֶׁר־ יְהוָ֖ה אֶתְכֶֽם׃ צִוָּ֥ה wā·’ê·re wə·hin·nêh ḥă·ṭā·ṯem Yah·weh ’ĕ·lō·hê·ḵem ‘ă·śî·ṯem lā·ḵem mas·sê·ḵāh ‘ê·ḡel sar·tem ma·hêr min- had·de·reḵ ’ă·šer- Yah·weh ’eṯ·ḵem ṣiw·wāh — WLC · 16
καὶ ἰδὼν ὅτι ἡμάρτετε ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν, καὶ ἐποιήσατε ὑμῖν ἑαυτοῖς χωνευτόν, καὶ παρέβητε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ἧς ἐνετείλατο ὑμῖν Κύριος, — LXX Swete · 16
17
So I took the two tablets and threw them out of… my hands, shattering them before your eyes.
וָאֶתְפֹּשׂ֙ בִּשְׁנֵ֣י הַלֻּחֹ֔ת וָֽאַשְׁלִכֵ֔ם מֵעַ֖ל שְׁתֵּ֣י יָדָ֑י וָאֲשַׁבְּרֵ֖ם לְעֵינֵיכֶֽם׃ wā·’eṯ·pōś biš·nê hal·lu·ḥōṯ wā·’aš·li·ḵêm mê·‘al šə·tê yā·ḏāy wā·’ă·šab·bə·rêm lə·‘ê·nê·ḵem — WLC · 17
καὶ ἐπιλαβόμενος τῶν δύο πλοκῶν ἔρριψα αὐτὰς ἀπὸ τῶν δύο χειρῶν μου καὶ συνέτριψα ἐναντίον ὑμῶν. — LXX Swete · 17
18
Then I fell down before [[YHWH|the LORD]] for forty days and forty nights, as [I had done] the first time. I did not eat bread or drink water… because of all the sin you had committed in doing what was evil in the sight of [[YHWH|the LORD]] and provoking Him to anger.
וָֽאֶתְנַפַּל֩ לִפְנֵ֨י יְהוָ֜ה אַרְבָּעִ֥ים יוֹם֙ וְאַרְבָּעִ֣ים לַ֔יְלָה כָּרִאשֹׁנָ֗ה לֹ֣א אָכַ֔לְתִּי לֶ֚חֶם שָׁתִ֑יתִי וּמַ֖יִם לֹ֣א עַ֤ל כָּל־ חַטַּאתְכֶם֙ אֲשֶׁ֣ר חֲטָאתֶ֔ם לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֛ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָ֖ה לְהַכְעִיסֽוֹ׃ wā·’eṯ·nap·pal lip̄·nê Yah·weh ’ar·bā·‘îm yō·wm wə·’ar·bā·‘îm lay·lāh kā·ri·šō·nāh lō ’ā·ḵal·tî le·ḥem šā·ṯî·ṯî ū·ma·yim lō ‘al kāl- ḥaṭ·ṭaṯ·ḵem ’ă·šer ḥă·ṭā·ṯem la·‘ă·śō·wṯ hā·ra‘ bə·‘ê·nê Yah·weh lə·haḵ·‘î·sōw — WLC · 18
καὶ ἐδεήθην ἐναντίον Κυρίου δεύτερον καθάπερ καὶ τὸ πρότερον τεσσεράκοντα ἡ μέ ῥᾶς καὶ τεσσεράκοντα νύκτας· ἄρτον οὐκ ἔφαγον καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιον· περὶ πασῶν τῶν ὑμῶν ὦν ἡμάρτετε, ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐναντίον κυρίου τοῦ παροξῦναι αὐτόν. — LXX Swete · 18
19
For I was afraid… of the anger and wrath that [[YHWH|the LORD]] had directed against you, enough to destroy you. But [[YHWH|the LORD]] listened to me this time as well.
כִּ֣י יָגֹ֗רְתִּי מִפְּנֵ֤י הָאַף֙ וְהַ֣חֵמָ֔ה אֲשֶׁ֨ר יְהוָ֛ה קָצַ֧ף עֲלֵיכֶ֖ם לְהַשְׁמִ֣יד אֶתְכֶ֑ם יְהוָה֙ וַיִּשְׁמַ֤ע אֵלַ֔י הַהִֽוא׃ בַּפַּ֥עַם גַּ֖ם kî yā·ḡō·rə·tî mip·pə·nê hā·’ap̄ wə·ha·ḥê·māh ’ă·šer Yah·weh qā·ṣap̄ ‘ă·lê·ḵem lə·haš·mîḏ ’eṯ·ḵem Yah·weh way·yiš·ma‘ ’ê·lay ha·hi·w bap·pa·‘am gam — WLC · 19
καὶ ἔκφοβός εἰμι διὰ τὴν ὀργὴν καὶ τὸν θυμόν, ὅτι παρωξύνθη Κύριος ἐφ’ ὑμῖν ἐξολεθρεῦσαι ὑμᾶς· καὶ εἰσήκουσεν κύριος ἐμοῦ καὶ ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ. — LXX Swete · 19
20
The LORD was angry enough with Aaron to destroy him, but at that time I also prayed for Aaron.
יְהוָ֛ה הִתְאַנַּ֧ף מְאֹ֖ד וּֽבְאַהֲרֹ֗ן לְהַשְׁמִיד֑וֹ הַהִֽוא בָּעֵ֥ת גַּם־ וָֽאֶתְפַּלֵּ֛ל בְּעַ֥ד אַהֲרֹ֖ן Yah·weh hiṯ·’an·nap̄ mə·’ōḏ ū·ḇə·’a·hă·rōn lə·haš·mî·ḏōw ha·hi·w bā·‘êṯ gam- wā·’eṯ·pal·lêl bə·‘aḏ ’a·hă·rōn — WLC · 20
καὶ ἐπὶ Ἀαρὼν ἐθυμώθη ἐξολεθρεῦσαι αὐτόν, καὶ ηὐξάμην καὶ περὶ Ἀαρὼν ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. — LXX Swete · 20
21
And I took that sinful thing, the calf you had made, and burned it in the fire. Then I crushed it [and] ground it to powder as fine as dust, and I cast it into the stream that came down from the mountain.
וְֽאֶת־ לָקַחְתִּי֮ אֲשֶׁר־ חַטַּאתְכֶ֞ם הָעֵ֗גֶל עֲשִׂיתֶ֣ם אֶת־ וָאֶשְׂרֹ֣ף אֹת֣וֹ׀ בָּאֵשׁ֒ וָאֶכֹּ֨ת אֹת֤וֹ טָחוֹן֙ הֵיטֵ֔ב עַ֥ד אֲשֶׁר־ דַּ֖ק לְעָפָ֑ר וָֽאַשְׁלִךְ֙ אֶת־ עֲפָר֔וֹ אֶל־ הַנַּ֖חַל הַיֹּרֵ֥ד מִן־ הָהָֽר׃ wə·’eṯ- lā·qaḥ·tî ’ă·šer- ḥaṭ·ṭaṯ·ḵem hā·‘ê·ḡel ‘ă·śî·ṯem ’eṯ- wā·’eś·rōp̄ ’ō·ṯōw bā·’êš wā·’ek·kōṯ ’ō·ṯōw ṭā·ḥō·wn hê·ṭêḇ ‘aḏ ’ă·šer- daq lə·‘ā·p̄ār wā·’aš·liḵ ’eṯ- ‘ă·p̄ā·rōw ’el- han·na·ḥal hay·yō·rêḏ min- hā·hār — WLC · 21
καὶ τὴν ἁμαρτίαν ὑμῶν ἢν ἐποιήσατε, τὸν μόσχον, ἔλαβον αὐτὸν καὶ κατέκαυσα αὐτὸν ἐν πυρί, καὶ συνέκοψα αὐτὸν καταλέσας σφόδρα ἕως γένετο λεπτόν· καὶ ἐγένετο ὡσεὶ κονιορτός, καὶ ἔρριψα τὸν κονιορτὸν εἰς τὸν χειμάρρουν τὸν καταβαίνοντα ἐκ τοῦ ὄρους. — LXX Swete · 21
22
You continued to provoke… [[YHWH|the LORD]] at Taberah, at Massah, vvv and at Kibroth-hattaavah.
מַקְצִפִ֥ים הֱיִיתֶ֖ם אֶת־ יְהוָֽה׃ וּבְתַבְעֵרָה֙ וּבְמַסָּ֔ה וּבְקִבְרֹ֖ת הַֽתַּאֲוָ֑ה maq·ṣi·p̄îm hĕ·yî·ṯem ’eṯ- Yah·weh ū·ḇə·ṯaḇ·‘ê·rāh ū·ḇə·mas·sāh ū·ḇə·qiḇ·rōṯ hat·ta·’ă·wāh — WLC · 22
καὶ ἐν τῶ Ἐνπυρισμῷ καὶ ἐν τῷ Πειρασμῷ καὶ ἐν τοῖς Μνήμασιν τῆς ἐπιθυμία παροξύνοντες ἦτε κύριον. — LXX Swete · 22
23
And when [[YHWH|the LORD]] sent you out… from Kadesh-barnea, He said, “Go up and possess the land that I have given you.” But you rebelled against the command of [[YHWH|the LORD]] your God. You neither believed Him nor obeyed Him.
יְהוָ֜ה אֶתְכֶ֗ם וּבִשְׁלֹ֨חַ מִקָּדֵ֤שׁ בַּרְנֵ֙עַ֙ לֵאמֹ֔ר עֲלוּ֙ וּרְשׁ֣וּ אֶת־ הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לָכֶ֑ם וַתַּמְר֗וּ אֶת־ פִּ֤י יְהוָה֙ אֱלֹ֣הֵיכֶ֔ם וְלֹ֤א הֶֽאֱמַנְתֶּם֙ ל֔וֹ וְלֹ֥א שְׁמַעְתֶּ֖ם בְּקֹלֽוֹ׃ Yah·weh ’eṯ·ḵem ū·ḇiš·lō·aḥ miq·qā·ḏêš bar·nê·a‘ lê·mōr ‘ă·lū ū·rə·šū ’eṯ- hā·’ā·reṣ ’ă·šer nā·ṯat·tî lā·ḵem wat·tam·rū ’eṯ- pî Yah·weh ’ĕ·lō·hê·ḵem wə·lō he·’ĕ·man·tem lōw wə·lō šə·ma‘·tem bə·qō·lōw — WLC · 23
καὶ ὅτε ἐξαπέστειλεν Κύριος ὑμᾶς ἐκ Καδὴς Βαρνὴ λέγων Ἀνάβητε καὶ κληρονομήσατε τὴν γῆν ἢν δίδωμι ὑμῖν, καὶ ἠπειθήσατε τῷ ῥήματι κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν, καὶ οὐκ ἔπι. στεύσατε αὐτῷ, καὶ οὐκ εἰσηκούσατε τῆς φωνῆς αὐτοῦ. — LXX Swete · 23
24
You have been rebelling against [[YHWH|the LORD]] since the day I came to know you -.
הֱיִיתֶ֖ם מַמְרִ֥ים עִם־ יְהוָ֑ה מִיּ֖וֹם דַּעְתִּ֥י אֶתְכֶֽם׃ hĕ·yî·ṯem mam·rîm ‘im- Yah·weh mî·yō·wm da‘·tî ’eṯ·ḵem — WLC · 24
ἀπειθοῦντες ἦτε τὰ πρὸς κύριον ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἧς ἐγνώσθη ὑμῖν. — LXX Swete · 24
25
So I fell down before [[YHWH|the LORD]] for forty days and forty nights -, because [[YHWH|the LORD]] had said He would destroy you.
וָֽאֶתְנַפַּ֞ל לִפְנֵ֣י יְהוָ֗ה אֵ֣ת אַרְבָּעִ֥ים הַיּ֛וֹם וְאֶת־ אַרְבָּעִ֥ים הַלַּ֖יְלָה אֲשֶׁ֣ר הִתְנַפָּ֑לְתִּי כִּֽי־ יְהוָ֖ה אָמַ֥ר לְהַשְׁמִ֥יד אֶתְכֶֽם׃ wā·’eṯ·nap·pal lip̄·nê Yah·weh ’êṯ ’ar·bā·‘îm hay·yō·wm wə·’eṯ- ’ar·bā·‘îm hal·lay·lāh ’ă·šer hiṯ·nap·pā·lə·tî kî- Yah·weh ’ā·mar lə·haš·mîḏ ’eṯ·ḵem — WLC · 25
καὶ ἐδεήθην ἐναντίοι Κυρίου τεσσεράκοντα ἡμέρας καὶ τεσσεράκοντα νύκτας ὅσας ἐδεήθην, εἶπεν γὰρ κύριος ἐξολεθρεῦσαι ὑμᾶς· — LXX Swete · 25
26
And I prayed to [[YHWH|the LORD]] and said, “O Lord GOD, do not destroy Your people, Your inheritance, whom You redeemed through Your greatness and brought out of Egypt with a mighty hand.
וָאֶתְפַּלֵּ֣ל אֶל־ יְהוָה֮ וָאֹמַר֒ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֗ה אַל־ תַּשְׁחֵ֤ת עַמְּךָ֙ וְנַחֲלָ֣תְךָ֔ אֲשֶׁ֥ר פָּדִ֖יתָ בְּגָדְלֶ֑ךָ אֲשֶׁר־ הוֹצֵ֥אתָ מִמִּצְרַ֖יִם חֲזָקָֽה׃ בְּיָ֥ד wā·’eṯ·pal·lêl ’el- Yah·weh wā·’ō·mar ’ă·ḏō·nāy Yah·weh ’al- taš·ḥêṯ ‘am·mə·ḵā wə·na·ḥă·lā·ṯə·ḵā ’ă·šer pā·ḏî·ṯā bə·ḡā·ḏə·le·ḵā ’ă·šer- hō·w·ṣê·ṯā mim·miṣ·ra·yim ḥă·zā·qāh bə·yāḏ — WLC · 26
καὶ εὐξάμην πρὸς τὸν θεὸν καὶ εἶπα Κύριε βασιλεῦ τῶν θεῶν, μὴ ἐξολεθρεύσῃς τὸν λαόν σου καὶ τὴν μερίδα σου ἣν ἐλυτρώσω, οὓς ἐξήγαγες ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐν τῇ ἰσχύι σου τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν τῇ χειρί σου τῇ κραταιᾷ καὶ ἐν τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ· — LXX Swete · 26
27
Remember Your servants Abraham, Isaac, and Jacob. Overlook… the stubbornness of this… people and the wickedness… of their sin.
זְכֹר֙ לַעֲבָדֶ֔יךָ לְאַבְרָהָ֥ם לְיִצְחָ֖ק וּֽלְיַעֲקֹ֑ב אַל־ תֵּ֗פֶן אֶל־ קְשִׁי֙ הַזֶּ֔ה וְאֶל־ הָעָ֣ם רִשְׁע֖וֹ וְאֶל־ חַטָּאתֽוֹ׃ zə·ḵōr la·‘ă·ḇā·ḏe·ḵā lə·’aḇ·rā·hām lə·yiṣ·ḥāq ū·lə·ya·‘ă·qōḇ ’al- tê·p̄en ’el- qə·šî haz·zeh wə·’el- hā·‘ām riš·‘ōw wə·’el- ḥaṭ·ṭā·ṯōw — WLC · 27
μνήσθητι Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν θεραπόντων σου οἷς ὤμοσας κατὰ σεαυτοῦ· μὴ ἐπιβλέψῃς ἐπὶ τὴν σκληρότητα τοῦ λαοῦ τούτου καὶ τὰ ἀσεβήματα καὶ τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν· — LXX Swete · 27
28
Otherwise, those in the land from which You brought us out… will say, ‘Because [[YHWH|the LORD]] was not able to bring them into the land He had promised them, and because He hated them, He has brought them out to kill them in the wilderness.’
פֶּן־ הָאָרֶץ֮ אֲשֶׁ֣ר הוֹצֵאתָ֣נוּ מִשָּׁם֒ יֹאמְר֗וּ יְהוָ֔ה מִבְּלִי֙ יְכֹ֣לֶת לַהֲבִיאָ֕ם אֶל־ הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁר־ דִּבֶּ֣ר לָהֶ֑ם וּמִשִּׂנְאָת֣וֹ אוֹתָ֔ם הוֹצִיאָ֖ם לַהֲמִתָ֥ם בַּמִּדְבָּֽר׃ pen- hā·’ā·reṣ ’ă·šer hō·w·ṣê·ṯā·nū miš·šām yō·mə·rū Yah·weh mib·bə·lî yə·ḵō·leṯ la·hă·ḇî·’ām ’el- hā·’ā·reṣ ’ă·šer- dib·ber lā·hem ū·miś·śin·’ā·ṯōw ’ō·w·ṯām hō·w·ṣî·’ām la·hă·mi·ṯām bam·miḏ·bār — WLC · 28
μὴ εἴπωσιν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ὅθεν ἐξήγαγες ἡμᾶς ἐκεῖθεν λέγοντες Παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι κύριον εἰσαγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ἣν εἶπεν αὐτοῖς, καὶ παρὰ τὸ μισῆσαι αὐτούς, ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐν τῆ ἐρήμῳ ἀποκτεῖναι αὐτούς. — LXX Swete · 28
29
But they are Your people, Your inheritance, whom You brought out by Your great power and outstretched arm.”
וְהֵ֥ם עַמְּךָ֖ וְנַחֲלָתֶ֑ךָ אֲשֶׁ֤ר הוֹצֵ֙אתָ֙ הַגָּדֹ֔ל בְּכֹחֲךָ֣ הַנְּטוּיָֽה׃פ וּבִֽזְרֹעֲךָ֖ wə·hêm ‘am·mə·ḵā wə·na·ḥă·lā·ṯe·ḵā ’ă·šer hō·w·ṣê·ṯā hag·gā·ḏōl bə·ḵō·ḥă·ḵā han·nə·ṭū·yāh ū·ḇiz·rō·‘ă·ḵā — WLC · 29
καὶ οὗτοι λαός σου καὶ κλῆρός σου, οὓς ἐξήγαγες ἐκ γῆς Αἰγύπτου ἐν τῆ ἰσχύι σου τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν τῇ χειρί σου τῇ κραταιᾷ καὶ ἐν τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ. — LXX Swete · 29